NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Oddam okulary, ale pozwólcie mi porozmawiać z Holo.
Chcę spotkać się z nim...
jeszcze raz...
i go przeprosić.
Chociaż...
Pozwólcie mi się chociaż pożegnać.
Inaczej nie oddam okularów.
- Halo. - Gdzie jesteś?
Ja tylko...
Co?
Porozmawiam z nią.
Pani Han?
Detektyw Nam. Jakiś czas temu rozmawialiśmy.
Mam kilka pytań na temat tego zdarzenia.
Przepraszam, ale mam teraz pilną sprawę.
Zadzwonię do pana później, przepraszam.
Ktoś się do mnie włamał.
- Ale nic nie ukradł. - To na pewno oni.
Okulary stanowią dla pani zagrożenie.
Oddam je pani, tylko proszę...
Proszę je tu włożyć i wrócić do dawnego życia.
Gdy poznałam Holo, obiecałam mu coś.
Że nigdy nikomu o nim nie powiem.
A on mi obiecał...
że zawsze będzie przy mnie.
Wiem, że to kiedyś się skończy.
Ale nie w ten sposób.
KO YOO-JIN
Po sygnale zostaw wiadomość, zostanie naliczona opłata.
Nigdy nie odbiera.
Dziękuję.
To za wcześnie.
Jeśli pójdzie pani do niego osobiście, może pani zmienić zadnie.
Holo.
Przepraszam. Nie powinnam była tego mówić.
To nie...
To znaczy...
Powiedz jej.
Zaatakowali mnie hakerzy.
Dlatego zniknąłem.
Co?
Myślałam, że przeze mnie...
Nie, to nie tak.
Ale już jesteś bezpieczny?
Zostałem częściowo przywrócony...
ale jestem niestabilny.
Powiedziałeś mi,
że poznaliśmy się, bo jeszcze nie jesteś idealny.
Tak.
Ale wymagam jeszcze wielu napraw,
więc muszę przeprowadzić testy z panią Ko.
Możesz tu usiąść i poczekać?
Znowu znikniesz?
Wrócę po naprawach.
Pani Ko naprawdę zna się na rzeczy.
Cóż...
Wydaje się oschła, ale w głębi duszy jest miłą osobą.
Ma dobre serce.
Może pani tam zaczekać?
- Dobrze. - Dzięki.
Błagam cię...
Co ty sobie wyobrażasz?
- Cicho, bo usłyszy! - Niech słyszy!
- Będę krzyczeć głośniej! - Proszę cię!
Proszę.
Rety. Przywiozłam ją tu, żebyś powiedział jej prawdę.
Jesteś niemożliwy!
Jak miałem powiedzieć, skoro tak patrzyła?
A jeśli jej powiem, to od razu ucieknie.
Hakerom się nie udało, ale Holo się posypał.
Ci ludzie są zdesperowani.
Mogą jej coś zrobić.
Już coś zrobili. Włamali się do jej mieszkania.
Widzisz? A ten...
detektyw, Nam Gi-ho,
podejrzewa Holo o ataki hakerskie.
Mam w to uwierzyć?
To prawda.
Skąd niby wie?
To prawda!
Dlatego pojechałem do ogrodu.
Dała się nabrać, ale jeśli pozwolimy jej odejść,
wróci tu z kolejnymi pytaniami.
To co mam zrobić?
Nie odkręcę tego. Pomóż mi.
Han So-yeon...
powinna tu zostać.
Han So-yeon!
Czy pan... mnie zna?
Nie.
Nie znam pani...
Ale obserwowałem obraz
z okularów Holo, żeby nadzorować beta-test...
Czyli...
obserwował pan ekran cały czas?
Tak, to moja praca.
Rety!
To nie tak.
Holo automatycznie cenzuruje
obrazy dotyczące prywatności.
Inaczej mielibyśmy problem. Podejrzewa nas pani o to?
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Ale teraz spotykam panią osobiście...
Jest pani bardzo piękna.
No co pan?
Dziękuję.
Nie przedstawiłem się.
Jestem Cho Jin-seok, starszy programista.
- Rozumiem. - Tak.
Mogę zadać pytanie o Holo?
Oczywiście, słucham.
Pani Ko naprawdę stworzyła Holo?
Jak dużo pani wie? No bo...
Pozwoli pani ze mną na górę?
A co z Holo?
- Jest na górze. - Dobrze.
Został przywrócony?
Czyli muszę...
Co to było?
Znowu...
coś mi umyka?
- Chcesz, żebym na jakiś czas tu została? - Tak.
Pani Ko mówi, że tu będziesz bezpieczna.
A co z pracą?
Zrobiłam to, co najpilniejsze, ale...
Może weźmiesz wolne? Ostatnio ciągle pracujesz.
Fakt, ostatnio nie mogłam wziąć urlopu.
- Pójdziemy jutro i... - Nie trzeba.
Pani Ko się tym zajmie.
- Tak? - Przyniesie ubrania i potrzebne rzeczy.
Ty sobie odpocznij i ciesz się ze mną urlopem.
Dopóki mnie nie naprawią.
Dobra.
Wzięli na cel Han So-yeon,
a nie Ko Nan-do, bo to jego dziewczyna?
Pozorowali, że zależy im na Ko Nan-do,
żeby odwrócić naszą uwagę.
- A chodziło im o coś innego. - Ma pan na myśli...
To musi mieć związek z SI, nad którą pracuje GIO Lab.
Czemu taka zwyczajna kobieta miałaby mieć coś tak wartościowego?
To złe pytanie.
Dlaczego te wszystkie wydarzenia dzieją się wokół tej zwykłej kobiety?
To proste.
Musimy ją obserwować.
Nie znaleźliście ich?!
Sprawdźcie jej współpracowników, rodzinę, znajomych i je znajdźcie!
Prezesie...
policja obserwuje zarówno ją, jak i Ko Nan-do.
Jeśli coś zrobimy, możemy narazić firmę.
Mówisz, jakby podobał ci się taki obrót spraw.
Myślisz, że w ten sposób się zrehabilitujesz?
Przepraszam.
Siadaj!
Moja obecność chyba tylko pogarsza sprawę.
Odejdę tak, jak mi kazałeś,
i posprzątam to.
Nie odważysz się...
Proszę czuć się jak w domu.
Dziękuję. Mogę pomóc w czymś jeszcze?
Po prostu...
proszę być sobą.
Pani normalne zachowanie może pomóc w naprawie Holo.
Mam być sobą...
Dziękuję, pani Ko.
W tamtym pomieszczeniu stoi ważny sprzęt, proszę tam nie wchodzić.
- Dobrze. - Świetnie. Proszę odpocząć.
- I jak? - Jestem zaskoczona, ale jest fajnie.
Znowu możemy być razem.
Właśnie.
Czemu tak stoisz? Siadaj.
Dobrze.
Dlaczego siedzisz tak daleko?
Muszę coś...
Moje słowa pewnie cię zraniły.
Mówienie, że pragnę cię dotknąć i chcę, żebyś był prawdziwy...
To było nie na miejscu.
Zrobiłeś dla mnie dużo dobrego. Aż za dużo.
Już nigdy cię tak nie skrzywdzę.
Nic się nie stało.
To był trudny dzień. Nie zmęczyłaś się?
Tak dobrze mnie znasz.
No to sobie odpoczywaj.
Czekaj...
Nie policzysz...
mi owiec?
Owiec?
Pięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt jeden owiec...
Pięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt dwie owce...
Pięć tysięcy...
Szefie.
- Nie powiedziałeś prawdy pani Han. - Nie.
Ale wyglądasz, jakbyś był w dobrym humorze.
Nie ma powodu do smutku. Nie ukradli Holo.
Uznajmy to za test bezpieczeństwa.
Ile potrwa przywrócenie Holo?
Udało się już to ustalić.
Minimum dwa tygodnie.
- Dwa tygodnie? - Nie. Jakieś dziesięć dni.
- Dziesięć dni? - Nie. Tydzień.
Tydzień?
- Szefie, szybciej naprawdę się nie da... - Nie.
Jeśli się pospieszymy, mogą wystąpić błędy.
Więc się nie spiesz.
Bądź szczegółowy i dokładny.
Dobra?
Dobrze.
- Zresetuj i zacznij od nowa. - Co?
- Tylko dokładnie. - Dobrze.
Bez pośpiechu.
Powolutku...
Mój przyjaciel
Ten Ko Nan-do doprowadza mnie do szału.
Jeszcze jedna butelka?
Zdecydowanie!
- Chyba już ci wystarczy. - Nie.
Nie powstrzymasz mnie.
Musisz się ze mną zgodzić. Ja nie zgadzam się z twoim sprzeciwem.
Rety.
Prosimy jeszcze jedną butelkę.
Masz naprawdę oryginalne imię. Kto je wymyślił?
Moja matka.
To ojcowie zwykle wybierają imiona.
Był zajęty badaniami.
W dzieciństwie widywałem go raz na kilka miesięcy.
To okropne.
Gdy się spotykaliśmy, chwaliłem się...
słowami, których się nauczyłem,
swoimi rysunkami.
Albo czytałem książki, żeby mnie pochwalił.
Ojciec spoglądał na mnie i mówił:
„Oby to, co stworzę, było mądrzejsze od ciebie”.
Jak może pracować nad SI,
skoro nawet nie rozumie ludzkich uczuć?
- Prawda? - Masz rację.
Do dna!
Zgadzam się!
- Ja też. - Zdrowie.
Rety.
Miło, że dla odmiany to ktoś dba o mnie,
bo to zwykle ja muszę zajmować się cudzym bałaganem.
Uważaj.
Ty masz podobnie.
Zajmujesz się ojcem i firmą.
A tobą nie ma kto się zająć.
Mam rację?
Może i tak.
W takim razie ja się tobą zajmę, Chan-sung.
Na razie.
Pa!
Zgadzam się!
Pa!
Do zobaczenia!
W ciągu dnia będzie pogodnie, ale po południu...
może popadać.
Prawdopodobieństwo opadów wynosi 70%.
Temperatura w ciągu dnia...
to 17 stopni.
Zanieczyszczenie...
Parzy.
...niskie.
Jestem Holo, pierwsza holograficzna SI, którą można zobaczyć...
tylko przez te okulary.
- Wstałaś. - Tak.
Muszę iść do pracy. Która godzina?
Przecież mam wolne.
Ale ładna pogoda. Tylko podobno później może padać.
- Co? - Co?
Chciałem powiedzieć...
że wieczorem będzie padać. A może po południu?
Ty...
jeszcze do końca nie wydobrzałeś. Jesteś skołowany.
Jestem głodna. I co teraz?
Weź sobie coś z lodówki.
- Pani Ko wyszła, nikogo nie ma. - Serio?
Ugotujemy coś? Tak jak kiedyś?
Pewnie.
Ale wielka lodówka.
Jest w niej wszystko.
Co ugotujemy?
- Może tamto śmietanowe risotto. - Risotto?
Tak.
Sprawdzę, czy są kalmary...
Nie ma.
Może tym razem zrobimy je ze słuchotkami?
Słuchotki. Pewnie, mogą być.
Super.
No dobra.
ŚMIETANOWE RISOTTO ZE SŁUCHOTKAMI
- Może lepiej coś zamówisz? - Czemu? To fajna zabawa.
Ale pachnie.
Rety.
- Dobra, pora dodać słuchotki. - Tego oleju jest chyba za dużo.
Co?
Wyłącz to. Co...
- Oparzyłeś się? - Sprawdzałem tylko.
- Krój. - Rety, myślałam...
Nic ci nie jest?
Miałaś się skupić!
Ja tylko...
Nie pokazywałeś mi, co robić, tak jak ostatnim razem.
- Czemu się śmiejesz? - Nie wkurzałeś się tak.
Teraz przypominasz mi mojego sąsiada.
Jak to? Bo mamy trochę podobne głosy?
Nie. W zasadzie wzrost i sylwetka...
Wydaje ci się.
- Przypala się. - Nie!
Cholera. Co teraz?
Słuchaj...
jeszcze nie doszedłem do siebie i mam sporo wad.
- Przepraszam. - Nie szkodzi. Takiego też cię lubię.
Zwykle jesteś zbyt idealny i nie popełniasz błędów.
Zawsze musiałeś naprawiać moje błędy.
Teraz jesteś nieco niezdarny i nerwowy.
Też fajnie.
To też?
- Nie wiem, czy będzie zjadliwe. - I tak spróbuję.
Co jest? Aż takie złe?
Nie, całkiem dobre.
Jak to ująć...?
To smak, którego nie zapomnę.
Co to za zapach?
Pani Ko. Dołączy pani do nas?
Nie, dziękuję. Mam strasznego kaca.
Miała ostatnio dużo wolnego czasu.
Za często pije.
- Życzę wam smacznego. - Dziękuję.
No tak.
Przecież Holo nie może jeść.
Rety...
Gorące!
Szefie.
Muszę zjeść, zanim się wykąpie.
Dlaczego to sobie robisz?
Pewnie chce ci się pić.
Masz, popij sobie.
Szefie. Spójrz na to.
Myślisz, że taka konfiguracja zadziała?
Sprawdź to.
Możesz sprawdzić plik, który ci przesłałem?
Dobrze.
- Dane, o które prosiłeś. - Dzięki.
Zdrowie.
Nie tak. Znowu zapomniałeś?
Patrz.
Teraz ty.
Dobrze.
Masz czkawkę?
Jesteś zabawny.
To trochę dziwne, że tak pijemy sobie herbatę.
Nie dobijaj mnie.
- Przepraszam za tamto. - No coś ty.
- Nadal się przyjaźnimy? - Tak.
To przez niego piłam.
„Dużo wolnego czasu”?
Świnia.
- Mówię o bracie. - Rozumiem.
Nie wie, jaki jest wkurzający.
To właśnie dlatego nigdy nie miał prawdziwej dziewczyny.
Ja też nigdy nie byłam w poważnym związku,
bo ciągle musiałam się nim zajmować.
A co słychać w firmie?
Nadal mamy bałagan, ale opanujemy sytuację.
Cieszę się.
Problemem jest Ko Nan-do. Robi, co mu się podoba.
Możemy pogadać o czymś innym niż twój brat?
Jasne.
Nie masz innych tematów do rozmowy?
- Co? - Dotąd mówiłaś tylko o Ko Nan-do.
O niczym więcej.
- Co sugerujesz? - Coś do niego czujesz?
- Chan-sung! - No co?
Nie jest twoim biologicznym bratem.
Daj spokój.
Chyba się upiłeś tą herbatą.
Cholera.
Co ja zrobiłem?
Nie idziesz spać?
- W końcu zemdlejesz. - Nie.
Przejrzyj na oczy.
Cieszysz się, że się do ciebie uśmiecha. Ale ona uśmiecha się do Holo.
Nie do oszusta Nan-do.
Wiem o tym.
Cześć.
Słyszysz mnie?
- Daj mi to. - Pobawmy się tym.
W samotny dzień
- Gdy marzymy o przyjacielu - Jak on ma na imię?
Mamo.
Holo.
Od teraz nazywasz się Holo.
O co z nim chodzi?
- Z kim? - Z sąsiadem.
Przypomniałeś mi o nim i spytałam go o zdrowie,
ale od kilku godzin nie odpisuje.
Pewnie jest zajęty.
Albo poważnie zachorował.
Jest aż tak źle?
- Może jeszcze śpi. - Kto śpi o takiej godzinie?
Może spać przez chorobę albo się wczoraj spił.
On raczej za dużo nie pije.
Przepraszam, jeśli cię obudziłam.
SMS OD HAN SO-YEON
Pytam, bo pamiętam, że byłeś przeziębiony.
Dźwięk dochodzi z pokoju obok.
To...
To pewnie sprzęt.
Pani Ko mówiła, że tam stoi.
Na bank słyszałam...
Chwila.
Yoo-ram, cześć.
Twoja mama każe po ciebie przyjechać.
Mówiłam ci, to nic takiego.
No nie wiem.
Nie powiem jej tego, póki sama cię nie zobaczę.
Holo.
Mogę jechać na chwilę do domu?
- Po co? - Spotkać się z Yoo-ram
- i odwiedzić sąsiada. - Czemu?!
Dlaczego?
Mam wrażenie, że chodziłam do niego, tylko kiedy czegoś chciałam...
On nie jest zbyt miły.
Był chamski i się nie przedstawił.
Może.
Ale myślę, że tylko zgrywa zimnego, bo nie chce,
żeby ktoś go zranił.
Skąd ten pomysł?
Bo ja...
też taka byłam.
Mam takie przeczucie.
- I tak nie możesz. - Czemu?
Jesteś...
- zazdrosny? - Nie.
Coś może ci się stać.
- Tak będzie bezpieczniej. - Dobra.
Spotkam się z Yoo-ram gdzie indziej. Mama kazała jej sprawdzić, co u mnie.
Daj spokój.
Cały czas tkwię tutaj jak uwięziona.
To tylko pół godziny. Możesz jechać ze mną.
Dobrze?
Nie idziesz?
Winda zakłóca sygnał.
Spotkamy się przy aucie.
Dobra.
Panie Kim.
Niech pan słucha uważnie.
Wszystko w porządku?
- Pot! - Pot...
Włosy.
Auto...
- Zapraszam. - Dziękuję.
- Nie potrzebuję tego. - Nie krępuj się.
Słucham?
Nic, nic. Często mówię do siebie.
Spokojnie. Też pracuję dla GIO Lab.
Holo pewnie jest tu z panią.
Tak. Dziękuję.
- Jak wsiąść? - Otworzę tylne drzwi.
Już jadę.
Spotkamy się w kawiarni. Dobra.
Mogliśmy pojechać do mieszkania.
Ktoś może je obserwować.
Co to?
To?
Zostało trochę jedzenia,
więc pomyślałam, że dam je sąsiadowi.
Nie musiałaś...
Chyba naprawdę źle się czuje, a obiecałam,
że postawię mu coś do jedzenia i powinnam to zrobić.
Pewnie i tak nie okaże mi wdzięczności.
So-yeon...
Gdybym był...
Gdyby...
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Co mówiłeś?
Nic takiego.
Prawie jesteśmy.
Tak.
Będę cię tylko rozpraszał, więc zniknę.
Dobra.
Do zobaczenia.
Jak słodko.
- Han So-yeon! - Yoo-ram!
Dawno cię nie widziałam.
Nie możesz powiedzieć mi szczegółów,
bo to tajne, ale bierzesz udział w testach jakiegoś produktu,
- więc musisz tam zostać? - Tak.
Nie robię za wiele. To jak wakacje.
Faktycznie dobrze wyglądasz.
W końcu mogę wypocząć.
Rety...
To programista.
Nie mógł wymyślić lepszej wymówki?
Jaki programista?
Twój chłopak, a kto?
O czym ty mówisz?
Jak długo będziesz udawać?
Twoja mama też wie.
Co wie?
Że twój sąsiad jest twoim chłopakiem.
Widziała cię z nim na randce.
Co?
Może mi go teraz przestawisz?
Widziałam, że przyjechał z tobą.
Cholera, co teraz?
Co? Widziałaś go?
Naprawdę?
Mam idealne widzenie w obu oczach.
Nawet za darmo nie chcę okularów z twojej firmy.
Co się stało?
Dokąd lecisz?
Holo, gdzie jesteś? Pokaż się.
Uznałem, że trochę ci to zajmie. Robię kontrolę systemu.
- Na razie mnie nie zobaczysz. - Na chwilę.
Mam dziwne przeczucie.
- Pokaż się! - Nie mogę nic zrobić.
Holo.
Przepraszam.
- Taxi! - Dokąd jedziesz?
- Do sąsiada. - To niebezpieczne.
Uspokój się, wracajmy do firmy.
Tam pogadamy.
Cholera.
Śpieszy się panu?
Ktoś znów poluje na Han So-yeon...
z powodu tych specjalnych okularów?
- To nie tak... - Cóż.
Jeśli ta SI potrafi samodzielnie spowodować awarię prądu,
zrobią wszystko, żeby ją przejąć.
Jestem zajęty.
Posłucham tych bzdur później.
Niech pan jedzie szybciej.
Cholera.
O matko.
Byłeś w domu?
Czemu nie odbierałeś?
5 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
MAM GRYPĘ I STRACIŁEM GŁOS. WŁAŚNIE MIAŁEM PISAĆ.
To dla ciebie.
Po co przyszłaś?
Ja...
Przepraszam. Kuruj się.
Proszę pana.
Chyba to kupiła.
Był tam ktoś podejrzany?
Śpieszyłem się, więc nie wiem...
Namierzyliśmy ją.
Zajmę się policją, więc przejmijcie okulary za wszelką cenę!
BAEK CHAN-SUNG
Słucham.
Gdzie Han So-yeon?
Co?
- Skąd ją znasz? - Szukają jej. Chcą okularów.
Wyjaśnię później.
Zajmij się nią.
Holo.
Jestem.
Skończyłem testy.
Dałaś jedzenie sąsiadowi?
- Wracajmy już. - Holo.
KO NAN-DO
Pani Ko. To ja, Jin-seok.
Czemu odbierasz jego telefon?
Prosił, żebym zajął się pilną sprawą...
Boże, co mam robić?
Dręczy mnie dziwna myśl.
Chcę cię o coś spytać.
Nie możesz kłamać, więc powiesz mi prawdę.
Mogłabym spróbować cię dotknąć
albo spojrzeć na ciebie bez okularów, ale sam powiedz.
Odpowiedz mi.
Jesteś prawdziwym Holo?
Wszystko wyjaśnię.
- Teraz uciekajmy. - Co...?
Brać ją!
Za nią!
Panie Cho, Holo...
Co się dzieje?
Czemu tak nagle się uaktywnił?
- Zrobiłeś coś? - Nie.
Co się dzieje?
Cholera.
Ty idź tam, a ty ze mną.
Od kiedy mnie oszukujesz?
Odkąd przyszłam do GIO Lab?
Wtedy...
to też byłeś ty?
Przepraszam.
Wszystko wyjaśnię, ale najpierw...
Jak mogłeś to zrobić?
- Dlaczego?! - Bo cię lubię.
Coś do ciebie czuję.
O czym ty mówisz?
- Nie ma ich tam? - Nie.
Szukamy tego samego, więc współpracujmy.
Jestem Nam Gi-ho z wydziału informatycznego. Gdzie pracujecie?
My...
W nogi!
To bolało!
Gdzie jest Holo?
Naprawdę ktoś go zhakował?
Holo...
Stworzyłeś go, tak?
Dałeś mu swoją twarz.
Powiedz coś. Co tu się dzieje?
Cokolwiek, tylko nie jakieś bzdury, że coś do mnie czujesz.
- Co jest? - Szefie, Holo się wybudził.
Co? Holo?
Tak, ale powinieneś przyjechać i to zobaczyć.
Dobra.
Co jest?
Co się dzieje z Holo?
Szefie.
Nie przejmuj się. Co z Holo?
Holo.
Kim pani jest?
Ładnie pani w tych okularach.
Napisy: Małgorzata Fularczyk